برايم نوشتی
ساعت ٤:٠٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳۱ تیر ۱۳۸٢  

 

برايم نوشت :

خوب دوروبرت را نگاه كن !

همه جا پر است از انسانهايي که می توانی دوست داشته باشی و عشق بورزی بدون اينکه از تو

چيزی بخواهند و يا ناراحتت بکنند.

 

برايم نوشت :

دايره دوست داشتنت را آنقدر بزرگ كن كه خودت هم در آن قرارگيري .

 

برايم نوشت :

باورم كن ! من دوستت دارم بدون آنكه جنسيتت برايم مهم باشد ، حتي اگر خيلي گناهكار باشي باز هم فرقي نميكند .

 

برايم نوشت :

به من اعتماد كن ، تنهائيت را با من تقسيم كن ، حرفهايت را بزن خالي خواهي شد من تو را همانطور كه هستي خواهم پذيرفت .

 

برايم نوشت :

ديگر نميخواهي با آدمهاي تنها دوست باشي ؟... و من كه تنهايم ، و آدمها كه همه شان يك جورائي تنهايند چه ميشوند ؟

 

برايم نوشت :

براي يك دوست يك لبخند كوچولو ميفرستي ؟

 

برايم نوشت :

زندگي كن براي آنها كه دوستت دارند و براي آنها كه هنوز دوستشان داري براي آنانكه تو دست آويز اميدشاني .

 

برايم نوشت :

خودت را كنترل كن تو ميتواني، تو تواناتر از اينهائي كه خيال ميكني ...

 

برايم نوشت :

تظاهر كن ! به حالي جز آنچه هستي ... تظاهر ...

 

برايم نوشت :

دستانم را بگير آنچه خيال ميكني پرتگاه است نقطه شروع دانائي تو نسبت به خودت نسبت به آنچه داشته اي و نمي شناخته ايست . اينجا لبه تيز شعور توست . دستت را به من بده .

 

برايم نوشت :

چشمانت را باز كن ، اطرافت تاريكي نيست . اين ترس است كه وادارت كرده ديدگانت را ببندي . احتياط كن اما چشمانت را بگشا .

 

برايم نوشت :

عظمت درست روبروي توست خودت را در آن رها كن . خدا به تو نزديك است كافيست كمي باور داشته باشي ...

 مي نويسم

مي نويسم برايتان :

من هم شما را دوست ميدارم اما صد حيف كه دوست داشتنم تلخ شده است ... صد حيف كه شاخه هاي اعتمادم بريده شده است صد حيف كه نگاه ترديدم روي هر حرفي بالا و پائين مي رود ... من هم دوستتان دارم اما صد حيف كه دروازهاي قلبم تنها سوراخ كليدي شده اند كه به سختي ميتوان درونش را نگريست . صد حيف كه روياهايم روي بال باد تن به كوچ دادند . صد حيف كه آسمان آبي اميدواريم به زمستاني تلخ نشسته است ... صد حيف كه جز غار غار كلاغي گرسنه درونم آهنگ سلامي به موجوديت آلوده ام نمي شنوم . صد حيف كه سخاوت لبخندهاي بي پايانم به زهرخندهايي در سكوت بدل شده اند .

من نيز دوستتان دارم اما سياه اما نااميد اما بيمار ....

با اينهمه من هنوز به خوبي آدمها معتقدم و اين تنها پليست كه روبرويم مي بينم گرچه بي اعتماد رويش گام مينهم و با ترس،  زيرا كه هنوز به عظمت خداي آدمها معتقدم ....

دوست دارم بدانيد كه تنها چيزي كه هيچ موجودي نمي تواند از من بگيرد همين دوست داشتن است شايد اکنون ، نه از جنس مرغوبش ، نه آنگونه که بود ! اما هست شايد روزي دوباره ...


 
مثنوی
ساعت ۱:۱٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳٠ تیر ۱۳۸٢  

 مرا ببخش ! مرا ببخش که شعرت را بريدم !

اين شعر را دوست مهربانم ، سياوش غلامی در روزهائی که اندوه آسمانم را خاکستری ميکرد فرستاد . آن روزها بی آنکه مرا بشناسد بی آنکه دست و پای دوستی را با کلمات تلخ آلوده کند بی آنکه سوالی آزاردهنده بپرسد ... بی هيچ صدا در سکوت مرا با شعرهايش آرام ميکرد ! آرزو ميکنم که هرگز لحظه های سخت نداشته باشد و هرگز ترنم ترانهاش آغشته به فضای دلتنگيها نشود .

 

 

 

 

خسته شد تصوير من از آينه       مثنوي تعبير من  از آينه

****

     مي توان از عشق هم دلسرد شد                                   رفت و در غم كوچه ها ولگرد شد

     مي توان با يك پرستو پر كشيد                                       جرعه اي از شوكران را سر كشيد

     مي توان آيينه را در خود شكست                                    زير گيسوي تو زانو زد نشست

     مي توان تا مرز گريه پيش رفت                                        در سكوت كوچه ها در خويش رفت

...

...

     فصل باران ناگهان از ياد رفت                                           عشق من آن ابرها با باد رفت

     فصل باران فصل عاشق بودن است                                   در كوير عشق قايق بودن است

     فصل باران تا ابد بي ابر شد                                            عشق من اين زندگي هم جبر شد

 

     خواب ديدم يك كبوتر مرده بود                                          شبنمي بر گونه تر مرده بود

     يكنفر در من تكلم كرد و رفت                                           پشت سر بر من تبسم كرد و رفت

     يك نفر ديشب كنار جاده بود                                            دستهايش رنگ يك سجاده بود

...

     يك نفر ديدم كه تنها مانده بود                                         يك غزل در كوچه ما خوانده بود

...

     آه من در خاطراتم لك زدم                                               من شبي بر گونه ات پولك زدم

     سالها همسايه ام يك شاپرك                                          مي كشد بر زخم سرخ من سرك

     اي همه داغ زمين پيشاني ات                                         من فداي نقش رنگ ماني ات

...

   تو سلام ساده اي بر روي لب                                          شبنمي هستم كه مي ميرم ز تب

 

     ياس باران خورده اي با نوبهار                                            دوستت دارم برايم گل بيار

     دوستت دارم كه حرف ساده نيست!                                   اين طرفها عابري در جاده نيست

      دوستت دارم شبيه چشمه است                                       يك صدف در قعر دريا تشنه است

...

     اي مسلمان يك تبسم شد دريغ                                        اين رگ من مال او يا مال تيغ

     من رگم را نذر يك گل كرده ام                                           عابرم من تيغ را پل كرده ام

     آي بانو! فصل باران مال تو                                                آه سردم در خيابان مال تو

     آي بانو!  ياس من مصلوب شد                                          عشق من ! اين مثنوي مغلوب شد

...

     آه يك گنجشك ديشب كشته شد                                      گونه ام با خون او آغشته شد

     آي مردم يك تبسم تير خورد                                             شاپرك در آسمان شمشير خورد

    خانقاهي خالي از يك هو شده                                          شمع شعري ناگهان كم سو شده

    يك ستاره آن طرف سوسو نزد                                           عارفي در كوچه ها هو هو نزد

    دخترك ديشب به روحم تيغ زد                                            سايه ام ترسيد و ناگه جيغ زد

    يك جسد در روح من پرتاب شد                                           ناگهان ايوب هم بي تاب شد

...

    عابدي در خلوتش  مي را فروخت                                       يك شباني نيمه شب ني را فروخت

    كركسي بر شانه هايم لانه كرد                                         آن جذامي نيمه شبها ناله كرد

     آي بودا ! عاقبت آخر شدم                                               در نماز اولم كافر شدم

...

 

     يك نفراز خاطراتم سر نزد                                                 پشت در ماندم كسي بر در نزد

...

     اي اجل من بوسه گاه آن لبت                                           من چراغ خلوت نيمه شبت

     صبح شد از  وهم ديشب پا شدم                                      جمع بودم ناگهان تنها شدم

 

     از نگاه دخترك من گل شدم                                              عابر ولگرد زير پل شدم

     مرمر روح مرا تنديس كرد                                                  يك دو واحد عشق را تدريس كرد

 

سياوش غلامي

 


 
ما اشتباه ميكنيم
ساعت ٧:۳٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٩ تیر ۱۳۸٢  
ما اشتباه مي كنيم كه گاهي به خاطر زندگي
حرفهاي ابرآلود بيهوده ميزنيم .
شما ...نه ، اما من حاضرم
تمام آسمان خستهء امروز را
بر شانه تا منزل آن صبح نيامده بياورم ،
اما نگويم ستاره چرا صبورو ماه از چه پنهان است !
قرار شكستن سر شاخه هاي بيد با باد نابلد است ،
چه كاربه كار ما
كه از خواب نور حتي ، در پيالهء آب آشفته مي شويم !

صالحي

 
نشانه
ساعت ۸:٢٥ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٧ تیر ۱۳۸٢  
به خدا من خسته ام
خيلي دلم ميخواهد از اينجا
به جانب آن رهائي آرام بي دردسر برگردم
آيا تو قول ميدهي
دوباره من از شوق سادگي ... اشتباه نكنم ؟!
اول انگار نگاهم كرد
اول انگار ساكت بود
بعد آهسته گفت :
برايت سنجاق سري از گيسوي رود و
خواب خاطره آورده ام .
آيا همين نشاني ساده
براي علامت علاقه كافي نيست ؟

صالحي
 
 
ساعت ٧:۱۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٢ تیر ۱۳۸٢  

عشق، تن به فراموشي نمي سپارد ، مگر يك بار براي هميشه .

جامِ بلور ، تنها يك بار مي شكند . ميتوان شكسته اش را ، تكه هايش را ، نگه داشت . اما شكسته هاي جام ،آن تكه هاي تيزِ برَنده ، ديگر جام نيست .

احتياط بايد كرد . همه چيز كهنه ميشود و اگر كمي كوتاهي كنيم ، عشق نيز .

بهانه ها جاي حسِ عاشقانه را خوب مي گيرند...

 نادر ابراهيمی


 
انتها
ساعت ۱۱:٠۳ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۸ تیر ۱۳۸٢  

رفتم،  به حكم اجبار به خاطر 4 ماه وقتي كه گذاشته بودم. اين آخري بود .از آن درسهائي بود كه دوستش داشتم . لذت مي بردم از حضور در كلاس ... براي هيچ كدام از امتحاناتم وقت درس خواندم نگذاشتم . تا مي آمدم متمركز شوم ذهنم روي اندوهم قفل ميشد ... بعيد ميدانم هيچ كدام را پاس كنم خيلي بعيد ميدانم. راستش برايم مهم هم نيست هي فكر ميكنم چه فايده ! چه فايده ! چيزهاي مهم هنوز هم خيلي زيادند  اما درك من خيلي اندك شده است ... وقتي چيزي مي بينم چيزي ميخوانم چيزي مي شنوم بايد دست كم يكي دو ثانيه به اش فكر كنم تا بفهمم چي بوده است ! تازه اگر ببينم بشنوم و بتوانم درست بخوانم !

دانشكده حوزه توزيع كارت بود . من به امتحان خيلي دير رسيدم . كارت امتحانم را هم همراه نداشتم . روي آخرين صندلي كلاس نشستم . سوال اول را خواندم دستم ميلرزيد ... نميفهميدم ،اصلا نميديم ... همه را بلد بودم اما نميتوانستم بنويسم حوصله نداشتم صداهاي توي سرم داشت ديوانه ام ميكرد “چه فايده ؟ ... چرا بامن اينكار را كرد ؟ ... نميخواهم هر شب اين شكلي ببينمت ... تو سالم نيستي ... دايره دوست داشتنت را محدود نكن .... من دارم دعايت ميكنم ... خيال كن مرده است مرده ! ... درهاي قبرستان چرا بسته است؟ ... چرا جلوي تلويزيون خاموش نشسته اي ؟ .... “

...

 بيرون سروصدا و رفت و آمد بود... چقدر امتحان راحتي گرفته ! در شرايط معمولي حتما اين درس را 18 يا 19 ميشدم استادش از آنهائي نيست كه 20 بدهد ... تازه من نميدانم اصلا چطوري سيمنار دادم ... روز سمينار من فقط حرف زدم اما حرفهاي خودم را نميشنيدم اصلا نميفهميدم چه ميگويم ...

اولين ماشين خالي كه آمد دربست گرفتم ... اصلا نميدانستم كجا ميرود يكي دوباره ماشين را نگه داشت انگار ... چيزهائي ميگفت سرم را فقط تكان ميدادم ... راديو آهنگي پخش ميكرد ... تو ماشين كناري كسي حرفي زد ... من همه صحنه ها را مي شناختم اما صداها را دور ميشنيدم ... اينجا ... اين سربالائي ... اين ساختمان مخابرات ... و آن يكي كه چند تا بيمه رويش چسبيده بود ! ... هوا خيلي گرم است ... ياد مامان افتادم هر وقت به گرما اعتراض ميكردم ميگفت آتش جهنم خيلي از اين هوا گرمتر است ... بخاطر همين است كه اينقدر تحملش ميكنم اما سرما را نه ! مامان ! چقدر به ات اعتقاد دارم ! اما هميشه به همه حرفهايت گوش نكرده ام مثل خدا !!! اين چطور اعتقاديست ؟ از روي عشق است ... عشق آدم را نجات ميدهد مگر ؟!

راننده گفت من ساعت 5 سرويس دارم ... تازه فهميدم چيزهائي گفته ... گفتم آهان ... گفت زياد مانده ؟ گفتم نه .

راديو تسليت گفت ... قلبم ريخت ... آنها همسن من بودند ... انگشت دستم را ميگزيدم نميدانم چقدر طول كشيد اماهنوز درد ميكند  ...

آقا نگه داريد ...

 

افتاد

ـ آنسان كه برگ آن اتفاق زرد ـ

                                           مي افتد

افتاد

آنسان كه مرگ

- آن اتفاق سرد –

                      مي افتد

اما

او سبز بود و گرم كه

                              افتاد

 

امين پور

مرگ ، اين درد ناگزير !

 

پ.ن: تغييرات مديريت يادادشتها را ديده ايد؟ دستشان درد نكند واقعا.


 
چيزهايي كه نگفتم
ساعت ۸:۱٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٦ تیر ۱۳۸٢  
وقتي چمدانش را به قصد رفتن بست.
نگفتم: «عزيزم، اين كار را نكن.»
نگفتم: «برگرد
و يك بار ديگر به من فرصت بده.»
وقتي پرسيد دوستش دارم يا نه،
رويم را برگرداندم
.
حالا او رفته،و من
تمام چيزهايي را كه نگفتم، مي شنوم.
نگفتم: «عزيزم، متاسفم،
چون من هم مقصّر بودم.»
چون تمام آنچه مي خواهيم عشق و وفاداري و مهلت است
گفتم: «اگر راهت را انتخاب كرده اي،
من آن را سد نخواهم كرد

حالا او رفته، و من
تمام چيزهايي را كه نگفتم، مي شنوم.
او را در آغوش نگرفتم و اشك هايش را پاك نكردم
نگفتم: «اگر تو نباشي
زندگي ام بي معني خواهد بود.»
فكر مي كردم از تمامي آن بازي ها خلاص خواهم شد.
اما حالا، تنها كاري كه مي كنم
گوش دادن به چيزهايي است كه نگفتم.
نگفتم: «باراني ات را درآر...
قهوه درست مي كنم و با هم حرف مي زنيم.»
نگفتم: «جاده بيرون خانه
طولاني و خلوت و بي انتهاست.»
گفتم: «خدانگهدار، موفق باشي،
و مرا تنها گذاشت
تا با تمام چيزهايي كه نگفتم، زندگي كنم.


شل سيلور اشتاين



 
تعبير !
ساعت ۱:٠٥ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٤ تیر ۱۳۸٢  
خواب ميديدم :

در بعدازظهري گرم
             در جاده اي دور
                         كلاغي به دنبال پروانه اي سپيد مي دويد !




خدايا !
اين چگونه خوابيست !؟

 
وارونگي
ساعت ٩:٢٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٢ تیر ۱۳۸٢  

در نگاه وارونه ام آدمها ترسناك و عجيبند ، تشخيص اشيا دشوار است و تازه بعد از شناختن هر كدام ، معني ديگري دارند كه پيشتر نداشتند .
در وارونگي ، اشكهايت بدون گونه ميمانند ، لبخندت ، اندوه ميشود و نگاه مهربانت ، موذيانه به نظر ميرسد ...
اما ميدانيد! آدمها ، آدم وارونه را دوست نميدارند ! زيرا كه به حضورش عادت ندارند و مدام با ايما و اشاره به اش مي فهمانند كه از آنها نيست !
عجيب است كه هيچ فكر نميكنند كه او هم ممكن است درست همين فكر را در مورد آنها داشته باشد !!!



 
زن زندگی شما کدوم ايناست؟
ساعت ۸:٢۱ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۱ تیر ۱۳۸٢  

زن مدل هارد ديسک: همه چی يادش می‌مونه، تا ابد

زن مدل رم (RAM): از دل برود هر آن که از ديده برفت!

زن مدل ويندوز: همه می‌دونن که هيچ کاری رو درست انجام نمی‌ده، ولی کسی نمی‌تونه بدون اون سر کنه

زن مدل اکسل: می‌گن خيلی هنرها داره ولی شما فقط برای چهار نياز اصلی‌تون ازش استفاده می‌کنين

زن مدل اسکرين سيور: به هيچ دردی نمی‌خوره ولی حداقل حوصله آدم باهاش سر نمی‌ره

زن مدل سِروِر (Server): هر وقت لازمش دارين مشغوله

زن مدل مولتی‌مديا: کاری می‌کنه که چيزهای وحشتناک هم خوشگل بشن

زن مدل سی‌دی درايو: هی تندتر و تندتر می‌شه

زن مدل ئی‌ميل: از هر ده‌تا چيزی که می‌گه، هشت‌تاش بی‌خوده

زن مدل ويروس: به نام «عيال» هم معروفه. وقتی که انتظارش رو ندارين، از راه می‌رسه، خودش رو نصب می‌کنه و از همه منابعتون استفاده می‌کنه. اگر سعی کنين پاکش کنين، يک چيزی رو از دست می‌دين، اگه هم سعی نکنين پاکش کنين، دار و ندارتون رو از دست می‌دين!

ناشناس

از همه دوستانم ممنونم ، بخاطر شما تلاش خواهم كرد که ...
 
محكوم به فراموشي
ساعت ۳:۳۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٠ تیر ۱۳۸٢  

هر بار كه آن مكالمه آخر را ميخوانم، دوباره تمام وجودم پر ميشود از تنفر ! تنفر از خودم كه مثل گوساله نفهم بودم مثل سگ وفادار و مثل شعور اندك آيينه صادق !
احساس بدي دارم ! احساس پرت شدن درون آشغال داني زندگي جائي كه خيال ميكردم ديگر وجود ندارد ! احساس له شدن زير پائي كه برايم محترم بود و عزيز . احساس حيواني را دارم كه صاحبش او را ميكشد ! لبريزم از انديشه هاي تلخ از مرور خاطراتي دردناك از تكرار صحنه هائي كه روزي تصويرهاي بهشتي بوده اند ! چگونه ميشود منظر روشن پيش رويت كه هميشه خيال ميكردي نورش از منبعي عظيم سرچشمه ميگيرد با بادي اندك رو به خاموشي بگرايد؟ چگونه است كه تمام برداشتهاي آدم از موجودي يا واقعه اي مي تواند اينهمه عوض شود !
...
هيچ چيز به اندازه ترس آدم را نابود نميكند ! ترس ! ترس از دست دادن ...
و روزي از دست خواهي داد به همين راحتي در كمتر از زماني كه بتواني باور كني ! و بعد ...
و بعد خواهي ديد كه ارزش خيلي چيزها ديگر آنقدر نيست كه تو روزي باور داشتي !
و بعد محكوم ميشوي ! محكوم به فراموشي !
نميدانم اگر باورهاي آدم بزرگ باشد ، عميق باشد و آدمي برايش تلاش كرده باشد آيا حتي در مخوفترين سياه چاله هاي زندان حقيقت ، باز اين متهم، ميتواند فراموش كند كه روزي بر او چه گذشته است يا نه ؟!
امروزم چنان لحظه ها ، تند ميگذرد كه گوئی هرگز نبوده اند اما گذر زمان زخمم را بهبود نخواهد بخشيد ! زخم ، بي دوا ، بي درمان، بي پرستار هميشه زخم ميماند هميشه درد خواهد داشت گرچه آدمها به جز مرگ به هر چيزي عادت خواهند كرد حتي به زيستن با زخمهاي عميق ...

واگويه هايم را براي تو مي نويسم نه براي آنكه نيازمند التيامي هستم - كه بگذار دوزخ خدا همينجا بر من نازل شود – ، نه براي آنكه كه اتفاقي تازه بيافتد – كه من بريده ام ديگر در اين وانفساي زندگي براي شروع هائي تازه ! – ، نه براي آنكه كسي را بيازارم – كه آدم رنجيده ميرنجاند - ، نه براي آنكه چيزي را به فراموشي بسپارم – كه آن به سادگي در ذهنم رخ نداده است كه رخت بربندد - ، براي آنكه نوشتن تنها توانيست كه دارم و اينجا تنها خانه ايست كه يقينا بي هيچ شريكي در اختيار من قرار گرفته است ! خانه اي شبيه گور كه اندكي در آن آرام ميگيرم .

بايد از بسياري از همسايگان مهربان مجازيم قدرداني كنم كه چه به صورت آفلاين و چه نامه مرا مورد محبت قراداده اند اگر چه در شرايط كنوني تنها به كلماتي كوتاه و شايد بي جواب گذاشتمشان . مرا ببخشيد كه قسمت نظر خواهي را برداشتم زيرا كه ديدم نوشته هايم جاي تبادل نظري ندارد .


 
نخوانش
ساعت ۱٠:۱٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ تیر ۱۳۸٢  

چرا من ؟!
چرا من ياشار !؟
خدايا ! من چگونه براي آدمها تعريف كنم كه حالم دارد از اين وجود نحسم بهم ميخورد ؟! چطوري ميشود گفت كه اين لجني كه دارد مي نويسد لبريز كثافت است ؟ مرا به كدام موجود پاكي معرفي كرده اي ؟ به نظرت من تابلوي قشنگي هستم كه بشود براي نگاه كردن به آن وقت صرف كرد ؟ خيال ميكني كه تجربياتم بدرد هيچ آدمي ميخورد ؟! اشتباه ميكني !
وقتي نامه اش را بعد از 2 هفته توانستم بخوانم حالم دگرگون شد ! بدتر از آن كه بودم شدم! خراب شدم اصلا ! انداختيش توي جاده اي خاكي كه پر از دست انداز است ! ميداني چكار ميكني اصلا ؟!
من ديگر روي سر در ورود به روح دوستيم نوشته ام ! ورود آدمهاي تنها ممنوع !

اوه ! تو را به مقدساتت مهر آسا ! به من نگو تو افراط ميكني ! تو اصلا از افراط احساس چه ميداني !؟ از احساسي كه ميتواند آدم را به عرش ببرد و به فرش بكوبد چه ميداني ؟ به من چه كه تنها پناه آرامشم همين حسهاي پوكيست كه دارد خفه ام ميكند ؟ تو يكي لابد زياد ديده اي كودكان 5 يا 6 ساله اي كه مادرشان در آغوش مرگند ! تو لابد ديده اي ! اما هيچ وقت جاي آنها بوده اي ؟! هيچ وقت خودت را توي نگاه آرام او كه عروسكش را سفت بغل كرده خيره شده اي ؟ هيچ وقت به ذهنت هم خطور كرده است كه اصلا اين بچه فكر ميكند ؟ حسش چه شكليست ؟ اندوهش را چطوري بايد بگويد ؟ اينها بخشي از عقده هاي من است ! براي همين است كه نمي توانم آدمي را تنها رها كنم !

آدمهاي تنها ! تنهائي آدمها !
آخر شما مگر چند تايتان شبيه آشغالي مثل منيد ؟!
چي مينويسم ؟ بيخودي فرياد ميزنم !
همان بهتر كه غيرت سيب زميني ها را روي تخته به چاقو بكشم ! همان بهتر كه بروم سراغ سيب زميني سرخ كردنم ! همان بهتر كه به تماشاي حبابهاي روغن توي ماهي تابه بنشينم ! خدايا اين سيب زميني براي چي اينقدر راحت به دست من بريده ميشود ؟ دردش مي آيد ؟! مسخره است ؟! نه مسخره نيست تو اصلا نمي تواني يك لحظه هم سيب زميني باشي ! هر كس وظايفي دارد براي چيزي آفريده شده است !
خدايا چقدر نشانه ! چقدر من نفهمم !

آرام نمي شوم ! حرف زدن با مامان هم آرامم نميكند ! آقا مرتضي هم روي خط است ! ولي من حوصله هيچ موجودي را ندارم ! پيدا كردن يك دوست تازه هم كمكي نميكند گرچه حرفهاي خوب زياد مي زند ! فيلمي ميگذارم تا به چيزي فكر نكنم نمي شود ! ترانه ها هم كه دارند جانم را ميگيرند ! مي روم بيرون ، بلكه پول خرج كردن و تماشاي مردم آرامم كند اما .... نه ! نمي شود !
خدايا پس من چكار كنم ! دلم ميخواهد خودم را خفه كنم !
خدايا ! مگر نمي بيني چه حالي دارم دوباره داري آزمايشم ميكني ؟! تا به حال از چند تا آزمايش سربلند بيرون آمده ام ؟ نميتوانم ! نميتوانم ! نمييييييي توانم ! تو وظيفه داري كمكم كني ! من درمانده ام ! خدا شده اي پس براي چه ؟!
شايد خيلي از تو دور شده ام ! اصلا تو كجائي ؟ اگر همينجائي پس لطفا ! لطفا ! لطفا ! خوب گوش كن ! 2 تا رويا ظرف كمتر از 4 ماه ! كي ميداند كه رويا يعني چه ؟ كي ميداند آخر !
ديوانه چه داري ميگوئي ! خوب خواهم شد ؟! بله ! به چه قيمتي ؟! چرا من بايد براي هر چيزي هزينه پرداخت كنم ؟ براي بد بودنم براي كثافت بودنم براي خوب بودنم براي تنها بودنم براي با ديگران بودنم براي مهر ورزيدنم براي بيزار بودنم ! ... چرا ؟! چرا چيزهاي بد هم هزينه دارد ؟!
دوباره دست و بالم را سوزاندم ! ايندفعه سيب زميني ها آب ندارد اما اشكهاي من است كه هي ميريزد توي ماهتابه ! به جهنم بگذار بسوزد ! اگر جهنمي وجود داشته باشد به مراتب سختتر خواهم سوخت !
خودكار شهريار را برداشتم چيزي نوشتم فكر كردم خاطره حضور مهربانش آرامم ميكند ! اما همينكه جمله اي نوشتم آن تپه تيمسار لعنتي جلوي چشمانم سبز شد ! خدايا اين تكه زمين تو كجاست كه ديوانه ام كرده است ! لعنت به من كه خودم را مثل انگل چسبانده ام به خيالاتم !

دوباره با بغض بيدار شدم ! خدايا من چند تا صبح اينجوري بيدار شده ام ؟! به كي قسم ات بدهم دست كم 1 ساعت در روز به ام آرامش بدهي ؟!
خسته شده ام ! از اينكه ديگران را هم خسته ميكنم عذاب ميكشم ! نمي خواهم به دغدغه هايشان گوش بدهم نميخواهم اين وجود بي هويت لاشه لاشه شده را به دروغ غالبشان كنم !

آخخخخخخ
چقدر عاليست كه عينك دودي هست ! خواننده دارد ميگويد ! : يه حالي دارم كه نپرس / يه حالي دارم كه نگو / يه تيكه از روحمو من جائي گذاشتم كه ... آدم ميتواند چشمان اشك آلودش را از ديدگان نامحرم مردمان پنهان كند...
من تاكي بايد اين مسير لعنتي اندوه را طي كنم ! چند بار در روز ؟ چرا يك دفعه توي اين اتوبان پكيده نمي افتم زير يكي از اين كاميونها و له نمي شوم ! خدايا قرار است كي تمامش كني !؟

و تو نازنينم ! حرفهاي مردي را تحويلم دادي كه در درستي كلامش ترديد ندارم ! تنها اميدم اين است كه حضور سخاوتمند و مهربان تو به همه اين اندوه ها بيارزد دعايم كن ! براي آرامش روحم دعا كن !