خداي كوچك من !
ساعت ۸:٠٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٩ امرداد ۱۳۸٢  

 

دستانت را ميگيرم ، مي بويم ، مي بوسم اما سخت است به ات بگويم دوستت دارم .نمي توانم به ات بگويم كه اگر نباشي زندگي عين مرگ است . تو در رگهاي من جاري هستي چون عشق ، تو درون من سيالي چون روح ، آخ كه اگر ميشد بگويمت ! اگر ميشد كه روبرويت بنشينم و توي چشمانت كه هميشه با نگراني نگاهم ميكند بنگرم و ... اگر ميشد! ... هيچ لحظه اي نبوده است كه خيال كنم كه تو نيستي و بغض آنقدر گلويم را نفشارد كه اشكم در نيايد ... باور كن تو تمام هستي مني ... چقدر آرزو داشتم مثل تو باشم . مهربان ، باگذشت ، با شعور ، مغرور ، فداكار ، بي توقع ... تو واقعا براي من بيتائي ، بي تا ! اما چه حيف كه نميتوانم در آغوش بگيرمت نمي توانم آنهمه اشك را كه پشت ديوار تنهائيم مي ريزم  در برابرت بريزم ! حيف !

از بچگي همواره از لوس بودن برحذرم داشته اند من كوچكترين فرزند خانواده ، بايد هميشه آرام اما مغرور مي بودم ، ادا و اصول درآوردن و قربان صدقه رفتن ، كار بچه های نُنُري بوده است كه بايد از آن دور ميشدم ، ياد گرفته بودم كه اگر كسي را دوست ميدارم ، چيزي به اش نگويم ، وقتي مي بينمش فقط يك لبخند بزنم ، اگر خسته است سرش را روي پايم نگيرم و موهايش را نوازش نكنم ، وقتي اندوهگين بود به جاي آنكه در آغوش بگيرمش و التيامش باشم و حرفهاي اميدوار كننده به اش بزنم ، به جاي آنكه به اش بگويم كه او آنقدر برايم مهم است كه با كمال ميل آماده ام تا اندوهش را با من قسمت كند ... برايش چيزي بياورم تا بخورد ، از محيط دورش كنم بي آنكه دقيقا حس كند كه بخاطر آرامشش چنين ميكنم . ياد گرفته بودم كه تمام حس زنانه ام را كه مرتب رشد ميكرد و بزرگ ميشد به صورت ديگري بروز بدهم ... كاغذ و قلم و ساز و مضراب ، مداد و طرح ... و بعدها ... نميدانم اگر اينترنت نبود روزگار من به كجا كشيده ميشد ! حالا هنوز هم وقتي روبرويت مي نشينم هنوز هم وقتي نگاهت ميكنم وقتي عجيب دلتنگت ميشوم وقتي به آغوشت نيازمندم ، مي ترسم خودم را درونت حل كنم ... آخر همه اين خوداريها را تو به ام ياد دادي ! حالا چقدر حيفم مي آيد ... يادم دادي كه اگر كسي را دوست ميدارم براي او كاري كنم ، با او باشم ، برايش فداكاري كنم بي هيچ حرفي ، اما عزيز دلم ! من در اين سالهاي اخير ياد گرفته ام كه با كلمات كوچك با نگاه آرامش بخش ، زخمهائي را التيام ببخشم  كه با تمام نيروهاي موجودم هم نمي توانستم كاري عملي بكنم كه بيش از آن انرژي مثبت منتقل كند . يادم دادي كه چون تو بودن چقدر سخت و چقدر دردآور است . اين ها را از دستهاي خسته ات از نگاه نگرانت از اضطراب دائميت از خودگذشتگي مداومت دريافته ام .با اينهمه من هر چه دارم هر چه ، هر استعدادي كه اندكي زنانه باشد از توست ، توئي كه نگاه سرد مرا به روشني علم گشودي توئي كه انگيزه زيستن براي ديگري را در من آفريدي ، توئي كه استوار بودن ، تواضع داشتن ، سر خم نكردن در مقابل ظلم ، مقاومت در برابر تلخيها و انديشيدن به خدا را يادم دادي . آنچه نوشته ام براي تو اندك است حقير است ميدانم اما كاش ، كاش ، كاش مرا آنگونه تربيت ميكردي كه از درد مادر شدن نگريزم . تو را دوست دارم در تمام لحظه هاي بودنم .  ميخواهم بماني براي هميشه زيرا كه تو تا ابد براي من منحصر به فردي و من مي ستايمت خداي كوچك من !

 

 

 


 
 
ساعت ٤:٠٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٧ امرداد ۱۳۸٢  

 

زکات فهميدن

رنجيدن است

نويسنده ناشناس


 
اگر ...
ساعت ٢:٠۸ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٥ امرداد ۱۳۸٢  

 

مي‌خواهم‌ بداني‌                                                      

اين‌ را كه‌                                                          

اگر از پنجره‌                                                        

به‌ ماه‌ بلورين‌ ، شاخه‌ سرخ‌                                           

پائيز كندگذر                                                       

بنگرم‌ ،                                                     

اگر در كنار آتش‌                                                     

دست‌ بر خاكستر نرم‌                                                  

بر تن‌ پر چروك‌ هيزم‌ سوخته‌ زنم‌                                       

همه‌ چيزي‌ مرا به‌ سوي‌ تو مي‌آورد ،                                    

گوئي‌ هر آنچه‌ كه‌ هست‌                                                

رايحه‌ ،روشني‌ و رنگ‌                                                 

قايقهاي‌ خردي‌اند ، راهي‌ جزيره‌هاي‌ تو كه‌ چشم‌ براه‌ منند.      

 

         

 

اينك‌                                                                

اگر اندك‌ اندك‌ دوستم‌ نداشته‌ باشي‌                                    

من‌ نيز تو را از دل‌ مي‌برم‌                                           

اندك‌ اندك‌ .                               

اگر يكباره‌                                                          

فراموشم‌ كني‌                                                        

در پي‌ من‌ نگرد ،                                                    

زيرا پيش‌ از تو فراموشت‌ كرده‌ام‌ .                                    

 

اگر توفان‌ بيرقهائي‌ را                                              

كه‌ از ميان‌ زندگيم‌ مي‌گذرند                                          

بيهوده‌ و ديوانه‌ بخواني‌                                             

و سر آن‌ داشته‌ باشي‌                                                  

كه‌ مرا در ساحل‌ قلبم‌                                                

آنجا كه‌ ريشه‌ در آن‌ دوانده‌ام‌ رها كني‌ ،                              

به‌ ياد داشته‌ باش‌                                                   

يك‌ روز،                                                            

در لحظ‌ه‌ئي‌ ،                                                        

دستهايم‌ را بلند خواهم‌ كرد                                          

ريشه‌هايم‌ را به‌ دوش‌ خواهم‌ كشيد                                       

در جستجوي‌ زميني‌ ديگر.                                              

 

                                                                ....

پابلو نرودا             


 
تابع زندگی
ساعت ۱۱:٤۱ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٠ امرداد ۱۳۸٢  

 

نوشته زير را تقديم ميکنم به مردی که نگاهم را به رشته تحصيلی ای که دوستش نميداشتم عوض کرد و باعث شد آنقدر رياضی را دوست بدارم که با آن بتوانم زندگی کنم .

استاد عزيزم آقای دکتر حميد شهبازی از شما برای تمام لحظه های دوستيم با رياضی و کامپيوتر سپاسگزارم .

 


 

رياضي را دوست دارم زيرا كه گاهي تنها زباني ميشود كه مي توانم با آن حرف بزنم و تنها زباني ميشود كه مرا از گلايه كردن ، بهانه گرفتن و تلخ بودن رها ميكند .

 

 

y= F(x) =anxn +an-1 xn-1+…+b

 

زندگي تو تابعيست  {F(x)}كه مقدار ثابت آن تولد {b} است ...

و متغيير هاي آن {x} انتخابهاي درست تو براي رسيدن به نتيجه مطلوبي از زيستنت كه همان مرگ{y} است . گرچه هر انتخابي شرايطي ثابت{a} دارد كه خودش را تحميل ميكند .

 

 

زندگي اغلب آدمها تا 20 سالگي مثل اين تابع ، خطيست اما پس از آن كم كم به توابع پيچيده غير خطي بدل ميشود و تو نيازمند آموزشي وراي آني كه پيشتر ميدانستي . بايد ياد بگيري كه مشتق بگيري و براي يادگيري آن نياز به تحمل مشقت داري . بايد ياد بگيري كه انتگرال بگيري و براي يادگيري آن بايد در مقابل بسياري از چيزهائي كه تو را ميشكند سر خم كني{} . توابع زندگي آدمها گاهي با هم تشكيل معادلاتي پيچيده ميدهند كه بايد حلشان كنيم ... و باور كن كه تو ناگزير از انجام آني پس در هر قدم خودت را آماده تر كن پيش از آنكه روز امتحان برسد و تو بفهمي كه هيچ چيز نميداني !


 
تعلق
ساعت ۸:۱٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٩ امرداد ۱۳۸٢  
ميان اين همه آدم ، صدا ، آلودگي ، نگاههاي خالي و عبور سريع . ميان آوازها و ترانه هاي بلند ، ميان لبخندهاي بيرحمانهء مرداني زمخت با شعوري اندك ، خودت را زنداني مي بيني گاهي !
چشمانت را ببند خيال كن در جاده اي خنك ،با درختاني كهن و صداي آب و صداي بال زدن پرنده اي سبك و شايد آوازي دور از كلاغ مي گذري ! خيال كن ! ...
در اين هياهوي نافرجام كه گوئي تا ابد ادامه دارد و خستگي ناپذير پيش ميرود تو خود را محبوس كرده اي ... گريزي نيست !
در گذشته اي دور تهران را با تصويرخياباني بلند و پياده روهائي طويل كه هر سنگ فرشش اندازه سه گام من بود به ياد مي آورم كلمه آسمان خراش تنها يك مفهوم تصويري برايم داشت ! تهران ، بلوار كشاورز بود و پارك لاله و ساختمان شيشه اي وزارت كشاورزي و البته بيمارستان ساسان ! جائي كه عزيزترين موجود زندگيم مدتها با بيماري اش مي جنگيد ! در تمام عمرم هر بار كه از آنجا گذشته ام قلبم به شدت فشرده شده است گوئي صداهاي شاد كودكانه را هنوز مي شنوم كه با عشق و شور و زندگي مي دوند و بازي مي كنند . پسري با موهاي لخت مشكي و دختري با موهاي بلند روشن ! و تمام اين خنده ها راه نجاتي براي از ياد بردن حضور مادر در بيمارستان بود ! امروز پسر بچه دوست داشتني كودكيم 21 سال است كه زير خاكهاي داغ بهشت زهرا پايين پاي كاجي تنومند سر بر بالين سنگ قبري گذاشته است كه به سادگي نام زيبايش را گردنبند سينه كرده است و امروز من به هر دست آويزي براي از ياد بردن خاطرات تلخ چنگ ميزنم ... به شماره ماشينها و ارتباط ارقامشان با هم و نام كوچه ها كه انگار هرگز تمام نمي شوند و البته آدمها كه قابل توجه ترين موجوداتند .
اگر روزي كسي را ديديد كه نگاه عميقش را انداخته توي صورتتان بدانيد منم ! من كه دارم بازي عجيب تشبيه آدمهاي مجازيم را در صورتهاي واقعي انجام ميدهم ! ...من كه با نگاههاي پريشان مي گذرم با پاهاي خسته مي روم و در شتاب تكراري ماشينها ويراژ ميدهم تنها براي لحظه هائي كه نمي خواهم بياد بياورم داغهاي كهنه را و اشكها و حرفهائي كه سالها بعد در آن حوالي ديده ام و شنيده ام . تهران ، چارچوب خاكستري اندوه من است .شهري كه به من تعلق ندارد و هيچ وقت نخواهد داشت . براي من چون چادري است كه در بياباني مخوف برپا شده است به ديرك اين چادر هيچ گاه تكيه نخواهم داد ...
 
سفر
ساعت ۱٠:٥٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٦ امرداد ۱۳۸٢  

به چيزي شبيه هوا نياز داشتم كه جاني دوباره به ام بدهد واين تلخي مكرر را كه داشت ميرفت عادت بشود تعديل كند .
نميدانم چرا و از كي اما هيچ احساس خوشايندي نسبت به اصفهان نداشته ام واقعا هيچ دليل معقولي هم برايش نمي يابم . حال كه دست تقدير يك جورائي مرا به آنجا وابسته كرده است گاه گاه كه فرصتي پيش ميايد و تعطيلاتي فراهم ميشود سفري به اصفهان ميكنم براي ديدن آنها كه دوستشان دارم و بخشهائي از زندگيم را سخت مديونشانم .
برعكس تصوري كه من همواره داشته ام ، امروز كه خواهرم بيش از 5 سال با مردم آن ديار زندگي ميكند ، آنها را آدمهائي فوق العاده فعال ، خلاق و قدرشناس استعدادها ميداند . فيلمهاي جشن پايان سال دانش آموزان مدرسه اش را نشانم داد . جشن مفصل و بزن و برقص و بزكها و ترانه ها و فيلم برداريها و لباس پوشيدنهاشان برايم قابل توجه بود . نميدانم شايد من زيادي توي دايره كارها و آدما و فرهنگهاي اطرافم خط گرد آتش كشيده ام . شايد هم هنوز توي همان روزهاي خسته كننده و رنگهاي اجباري پوشش و تنبيه هاي سخت دير آمدن به مدرسه و نگاههاي هميشه باز خواست كننده و جاسوسانه مديران و ناظمها به دور تسلسل مشغولم . شايد هم آنقدر دنياي اطرافم مجازي شده است كه حضور شاد آدمها كنار هم برايم عجيب است ...
سفر را بي آنكه چيزي حتي مختصر در آن نياموزم دوست ندارم . به ندرت شده است كه بگويم خوش گذشت يا خيلي خوش گذشت ! همواره براي آنكه از سوالهاي اضافي فرار كنم - زيرا كه ميدانسته ام براي خيليها قابل درك نيست - گفته ام خوب بود جاي شما خالي ... نميدانم چرا خودم را مقيد به كلمات ميكنم شايد براي آنكه ارزش آنها را در بيان احساسم به خوبي شناخته ام . نسبت به برخي كلمات كه عام هم شده است چنين حساسيتي دارم مثل التماس دعا .
چند تا كلمه اصفهاني ياد گرفتم كه برايم قابل توجه بود . واقعا اين لهجه شيرين است به شرط آنكه قشنگ حرف زده شود كه اين از هيچ زبان و لهجه اي مستثني نيست .
اولين برخوردم با حافظ و گلنار كه برادر و خواهر 12 و 13 ساله اي هستند معلومم كرد كه اين روزها چيزي به نام سن معني ندارد . پيشتر هم اين را ميدانستم اما راستش را بخواهيد به زير 16 سال نرسيده بود . آنها هم وبلاگ خوان هستند تصور نميكردم حتي اسم وبلاگ را شنيده باشند . اما جلوتر از اين حرفها آنها خودشان گروهي داشتند كه برنامه هاي راديوئي و انيميشن تهيه ميكردند ! حقيقتش را بگويم من اصلا نتوانستم بيشتر بپرسم چون از نوع تفكر خودم در باره اشان خجالت كشيدم .
چيزهاي زيادي ياد گرفتم كه نوشتن تك تكشان بيرون از حوصله من است اما يك ضرب المثل شنيدم كه پيشتر نميدانستم . : يابو آب دادن ، به معني خودش را به كوچه علي چپ زدن . و اصطلاحاتي كه اصفهاني ها در مورد كلمات پماد (بچلوني) ، قطره ( بچكوني )، امروزي و جديد ( حالائي )، آب نبات چوبي( بليسي ) ، شكلات ( بمكي ) بكار ميبرند برايم خيلي جالب بود .
ساعتي هم سراغ باغ پرندگان رفتيم كه واقعا زيبا بود . ميدانيد اصولا حضور موجوداتي كه ميفهمند و ساكتند براي من خيلي غنيمت است راستش بيش از آنكه با آنها ارتباط برقرار كنم در اجبار شيريني وادار ميشوم با خودم ارتباط برقرار كنم .

واقعا نميدانم به چه زباني ميشود از نگاه گرم و صميمي و حضور رنگي دوستان عزيزم تشكر كنم . از همه آنهائي كه مرا ميخوانند و بيش از آن ، تحملم ميكنند . بيش از 2 هفته است كه به آنها كه دوستشان ميدارم سر نزده ام راستش نه براي دلخوشي آنها براي پر شدن نياز حضورشان درون خودم . كه آدم بي خودخواهي كاري را نميكند . بابت لطفهاي مكرر شما ممنونم گرچه تشكر مجازي ، مرا هم راضي نميكند اما من در حد بضاعت شعورم در حد درك و احساسم در اندازه محقر موجوديتم در همين قواره كوتاه چند خطي خانه ام صادقانه از همه سپاسگزارم . همه آنها كه نامه زده اند آفلاين گذاشته اند و گاهي كه سعادت هم صحبتي داشته ام برايم گفته اند .
 
در دل
ساعت ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٤ امرداد ۱۳۸٢  
در دل از داخل باز ميشود نه از بيرون ، بنابراين اين ما هستيم كه در دلمان را بر روي بديها يا خوبيها باز ميكنيم .

حائري
 
چاه
ساعت ۸:۳٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٩ امرداد ۱۳۸٢  
گاه و بيگاه فرو ميشوي
در چاه خاموشي ات ،
در ژرفاي خشم پرغرورت ،
و چون بازميگردي
نمي تواني حتي اندكي
از آنچه در آنجا يافته اي
با خود بياوري .
...
با چشماني بسته چه مي بيني ،
زخم ها و تلخي ها را ؟
...! در چاهي كه هستي
آن چه را كه در بلندي ها برايت كنار گذاشته ام
نخواهي ديد .
...
از من وحشت نكن ،
بار ديگر در ژرفاي كينه ات ننشين .
واژه هايم را كه براي آزار تو مي آيند
در مشت بگير و ار پنجره رهايشان كن .
آنها بازميگردند براي آزار من
بي اينكه تو رهنمونشان باشي
...
اگر دهانم سر آزارت دارد
تو لبخند بزن .
من چوپاني نيستم نرم خو ، آنگونه كه در افسانه ،
اما جنگلباني ام
كه زمين را ، باد را و كوه ها را
با تو قسمت مي كند .

دوستم داشته باش ، لبخند بزن
ياري ام كن تا خوب باشم .
در درون من زخم بر خود مزن ، سودي ندارد ،
با زخمي كه بر من ميزني خود را زخمي نكن .

پابلو نرودا


 
خاکستری
ساعت ۱٢:۱۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢ امرداد ۱۳۸٢  

مرا زير فشار حرفهايت خُرد ميكني!  خُرد ! اما نميداني كه توانم آنقدر تحليل رفته است كه از همه سايه هاي روشن هم مي ترسم ! آي آي ! ... درد دارد مرا ميكشد ! روبروي اين پنجره كوچك نشسته ام و مي سوزم ! مي سوزم !  كلمات چشمانم را احاطه كرده و اشك ... خدايا چرا امانم نميدهي !

به كدام باران سوگندت بدهم كه تنفس گندم در لحظه هاي عرياني حوا جاري بوده است ؟ و من را هيچ بهشتي ديگر آرامش نخواهد بخشيد ! و هيچ درختي نگاهم را به مهرباني لمس نخواهد كرد و هيچ جوي آبي رقيب صداي هق هقم نخواهد شد ! چگونه بگويم !!؟ چگونه ! سكوت ميكنم تنها سكوت ... چنان شيرجه اي رفته ام در اندوه عذاب وجدانم كه محبت آرام الفاظت هم رهايم نميكند ! من فرسوده ام ...

Andoh