پازل شناخت
ساعت ۱:۱٩ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳ امرداد ۱۳٩۱  

شناخت ما از آدمهای اطرافمان، خصوصا آنهایی که گرایش افراطی – به هر سو – به اشان داریم شبیه پازلیست که قطعاتش دیر یا زود پیدا می شوند...

در مورد آنها که دوستشان می داریم ؛ خدا کند پیش از آن که تصویرشان به زشتی هویدا شود، برای همیشه به شکلی از زندگی مان یا از قلبمان کنده شوند.

در این مورد تصاویر ناقص به سمت توهمی شیرین شکل می گیرند که می شود رویائی که در آن شعفی دلچسب موج می زند گرچه هرگز مطمئن نخواهیم بود که حقیقت شبیه توهمات ماست. لیکن آدمها همیشه به امید نیازمندند ...

 

اما آنها که پیش از روشن شدن تصویرشان آدم را بی هوا هل می دهند به سمتی نامعلوم و یا رها می کنند در تعلیقی بی دلیل، در ذهن ما تقدیری محقر خواهند داشت... کاشکی بدانند شاید اگر که چنین رفتار نمی کردند ما بدیهایشان را به همت دوست داشتنشان می بخشیدیم.

تخریب خود و دیگری در هر شکلی اشتباه است و توی روابط بین آدمها از هر جایی می شود که شروع به خوب بودن کرد.