31 شهریور 92

لذتی که در کادو گرفتن هست در صدها هزار تراول نیست!

فرقی نمی کند چی باشد و چقدر بیارزد، همینکه یکی وقت می گذارد – زمانی از عمرش و بخشی از فکرش را به تو اختصاص می دهد – آنقدر ارزشمند است که با هیچ نوع و تعداد اسکناسی قابل اندازه گیری نیست.

خیلی خوشحالم که همسرعزیزم این مساله را خوب درک کرده است و چند سالیست که نسبت به رعایت آن اهتمام می ورزد.

این موضوع نه تنها علاقه بلکه احترام مرا هم به او بیشتر می کند.

 

23 شهریور 92

این متن را در پستهای وبلاگم با عنوان : "دوست داشتن یا نداشتن! مساله این است." گذاشته بودم که حسش برگرفته از حرف یکی از دوستانم بود، لیکن برداشت اشتباه دوستی هلش داد به روزنگاشت . البته نظر این دوست محترمم برایم مهم است اما به شکل خنده داری بی ربط بود با اینهمه من به حرفم اعتقاد دارم حتی اگر برای عزیزانم قابل درک نباشد.

 

اگر حس دوست داشتن ات به یکی، یا دوست داشتن یکی بهت یک جورایی عجیب و غریب بود بدان ته اش یک ارتباط کج و کوله و شاسگول و اسکل و عقب مانده از آب در می آید. میگوئی نه؟ امتحان کن.

پ.ن: دوستی در فیسبوک نوشته بود: دوست داشتن غریب است!یکی دیگر هم زیرش نوشته بود ؛ عجیب هم هست!.

چرا چیزی که اینهمه می تواند مایه آرامش باشد می شود مساله ای پیچیده؟ بیشتر ما تنها گمان میکنیم که بنای ارتباطاتمان را درست گذاشته ایم اما حقیقت این است که فوندانسیون مان اشکال دارد. 4 ستون را نمی گذاریم بعدش توقع داریم در قصر آرزوهایمان تا ابــــــــــــــــــــد به خوبی و خوشی زندگی کنیم  :)