دردودل شيطان
ساعت ٤:۱٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳ دی ۱۳۸۱  

با او دلــــــم به مــــــــهر و مـــودت يگانه بود
سيمـــــــرغ عشـــــق را دل من آشيانه بود
بر درگــــهم ز خيل فرشــــــــته ســـــپاه بود
عــــــــرش مجيد ، جـــــــاه مـــرا آستانه بود

در راه من نهـــــاد ، نهــان ، دام مکر خويش
آدم ميـــــــــــانِ حلــــــقه اين دام ، دانه بود

می خواست تا نشـــــــانه لعنت کنـــــد مرا
کرد آنچه خــــــواست ، آدم خاکی بهانه بود


بودم معلـــــــــــم ملکوت اندر آسمـــــــــان
اميــــــد من به خلــــــــد برين جــاودانه بود
هفتصــد هــــزار سال به طـــاعت ببوده ام
وز طــــاعتم هـــــزار هـــــــزاران خزانه بود
در لــــوح خوانده ام که يکی لـــعنتی شود
بودم گمان به هرکس و ، برخود ، گمانه بود
آدم ز خــــاک بود و من از نور پــــــــاک او
گفتـــم يگـــــانه من بُــــــوَم و او يگـــانه بود
گفتند سالکـــان که که نکردی تو سجده ای
چون کــردنی ، که با منش اين در ميانه بود؟
جانا ! بيـــا و تکـيه به طـــاعات خود مکـــن
کـــين بيت بهـــر بينـــش اهــــل زمـــانه بود
دانستم عــــاقبت ، که به ما از قضـــا رسيد
صد چشمه آن زمان، ز دو چشمم روانه بود

ای عاقلان عشـــق ، مرا هــم گنــاه نيست
ره يافـــــــتن به جانبشـــان بی رضـــــا نبود



سنائی


بيت آخر اشکال عجيبی دارد اما من آنچه ديدم همان نوشته ام .