بند باز
ساعت ۱۱:٥۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٠ اسفند ۱۳۸۱  
تکيه داده ام ، به باد
با عصاي استوائيم
روي ريسمان آسمان
ايستاده ام
بر لب دو پرتگاه ناگهان
ناگهاني از صدا
ناگهاني از سکوت
زير پاي من
دهان درهء سقوط
بازمانده است

ناگزير
با صدايي از سکوت
تا هميشه
روي برزخ دو پرتگاه
راه ميروم
سرنوشت من سرودن است .