مثنوی
ساعت ۱:۱٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳٠ تیر ۱۳۸٢  

 مرا ببخش ! مرا ببخش که شعرت را بريدم !

اين شعر را دوست مهربانم ، سياوش غلامی در روزهائی که اندوه آسمانم را خاکستری ميکرد فرستاد . آن روزها بی آنکه مرا بشناسد بی آنکه دست و پای دوستی را با کلمات تلخ آلوده کند بی آنکه سوالی آزاردهنده بپرسد ... بی هيچ صدا در سکوت مرا با شعرهايش آرام ميکرد ! آرزو ميکنم که هرگز لحظه های سخت نداشته باشد و هرگز ترنم ترانهاش آغشته به فضای دلتنگيها نشود .

 

 

 

 

خسته شد تصوير من از آينه       مثنوي تعبير من  از آينه

****

     مي توان از عشق هم دلسرد شد                                   رفت و در غم كوچه ها ولگرد شد

     مي توان با يك پرستو پر كشيد                                       جرعه اي از شوكران را سر كشيد

     مي توان آيينه را در خود شكست                                    زير گيسوي تو زانو زد نشست

     مي توان تا مرز گريه پيش رفت                                        در سكوت كوچه ها در خويش رفت

...

...

     فصل باران ناگهان از ياد رفت                                           عشق من آن ابرها با باد رفت

     فصل باران فصل عاشق بودن است                                   در كوير عشق قايق بودن است

     فصل باران تا ابد بي ابر شد                                            عشق من اين زندگي هم جبر شد

 

     خواب ديدم يك كبوتر مرده بود                                          شبنمي بر گونه تر مرده بود

     يكنفر در من تكلم كرد و رفت                                           پشت سر بر من تبسم كرد و رفت

     يك نفر ديشب كنار جاده بود                                            دستهايش رنگ يك سجاده بود

...

     يك نفر ديدم كه تنها مانده بود                                         يك غزل در كوچه ما خوانده بود

...

     آه من در خاطراتم لك زدم                                               من شبي بر گونه ات پولك زدم

     سالها همسايه ام يك شاپرك                                          مي كشد بر زخم سرخ من سرك

     اي همه داغ زمين پيشاني ات                                         من فداي نقش رنگ ماني ات

...

   تو سلام ساده اي بر روي لب                                          شبنمي هستم كه مي ميرم ز تب

 

     ياس باران خورده اي با نوبهار                                            دوستت دارم برايم گل بيار

     دوستت دارم كه حرف ساده نيست!                                   اين طرفها عابري در جاده نيست

      دوستت دارم شبيه چشمه است                                       يك صدف در قعر دريا تشنه است

...

     اي مسلمان يك تبسم شد دريغ                                        اين رگ من مال او يا مال تيغ

     من رگم را نذر يك گل كرده ام                                           عابرم من تيغ را پل كرده ام

     آي بانو! فصل باران مال تو                                                آه سردم در خيابان مال تو

     آي بانو!  ياس من مصلوب شد                                          عشق من ! اين مثنوي مغلوب شد

...

     آه يك گنجشك ديشب كشته شد                                      گونه ام با خون او آغشته شد

     آي مردم يك تبسم تير خورد                                             شاپرك در آسمان شمشير خورد

    خانقاهي خالي از يك هو شده                                          شمع شعري ناگهان كم سو شده

    يك ستاره آن طرف سوسو نزد                                           عارفي در كوچه ها هو هو نزد

    دخترك ديشب به روحم تيغ زد                                            سايه ام ترسيد و ناگه جيغ زد

    يك جسد در روح من پرتاب شد                                           ناگهان ايوب هم بي تاب شد

...

    عابدي در خلوتش  مي را فروخت                                       يك شباني نيمه شب ني را فروخت

    كركسي بر شانه هايم لانه كرد                                         آن جذامي نيمه شبها ناله كرد

     آي بودا ! عاقبت آخر شدم                                               در نماز اولم كافر شدم

...

 

     يك نفراز خاطراتم سر نزد                                                 پشت در ماندم كسي بر در نزد

...

     اي اجل من بوسه گاه آن لبت                                           من چراغ خلوت نيمه شبت

     صبح شد از  وهم ديشب پا شدم                                      جمع بودم ناگهان تنها شدم

 

     از نگاه دخترك من گل شدم                                              عابر ولگرد زير پل شدم

     مرمر روح مرا تنديس كرد                                                  يك دو واحد عشق را تدريس كرد

 

سياوش غلامي