پازل شناخت

شناخت ما از آدمهای اطرافمان، خصوصا آنهایی که گرایش افراطی – به هر سو – به اشان داریم شبیه پازلیست که قطعاتش دیر یا زود پیدا می شوند...

در مورد آنها که دوستشان می داریم ؛ خدا کند پیش از آن که تصویرشان به زشتی هویدا شود، برای همیشه به شکلی از زندگی مان یا از قلبمان کنده شوند.

در این مورد تصاویر ناقص به سمت توهمی شیرین شکل می گیرند که می شود رویائی که در آن شعفی دلچسب موج می زند گرچه هرگز مطمئن نخواهیم بود که حقیقت شبیه توهمات ماست. لیکن آدمها همیشه به امید نیازمندند ...

 

اما آنها که پیش از روشن شدن تصویرشان آدم را بی هوا هل می دهند به سمتی نامعلوم و یا رها می کنند در تعلیقی بی دلیل، در ذهن ما تقدیری محقر خواهند داشت... کاشکی بدانند شاید اگر که چنین رفتار نمی کردند ما بدیهایشان را به همت دوست داشتنشان می بخشیدیم.

تخریب خود و دیگری در هر شکلی اشتباه است و توی روابط بین آدمها از هر جایی می شود که شروع به خوب بودن کرد.

/ 7 نظر / 24 بازدید
ایران شاین

سلام وب زیبایی و پر محتوایی دارید از شما دعوت میشه مدیریت یک بخش از تالار گفتگوی ایران شاین را که توانایی آنرا دارید به عهده بگیرید!بخش باشگاه خبرنگاران ایران شاین نیز راه اندازی شده و از دوستان وبلاگ دار مصاحبه میشه و در سایت قرار میگیره اگر تمایل به مصاحبه دارید بعد از ثبت نام یه پیغام به مدیریت بدید اگر هم تمایل دارید خبرنگار ایران شاین بشید باعث افتخار ماستhttp://forum.iranshine.ir

نهان خانه

قضاوت – از هر نوعیش – تصویری غلط از رویداد به ما ارائه می دهد.... دوست داشتن غالبن آدم ها را درباره ی صفات طرف مقابل غافلگیر می کند.

نرگس

دسته بندی خوبی بود. مخصوصا قسمت سوم

ای لار

خوب که باشی، کافی است. راستش اندکی نگران ات شده بودم با پست آخر. به هر حال امیدوارم که همیشه خوب باشی. افزودن چیزی بر این مختصر پیام، دشوار است. فکر می کنم که کلن در زمینه این بحث، نگاهی متفاوت تر دارم به تمامی قضیه. من فکر می کنم که ما (در معنای مصداقی آن منظورم نیست و البته قصد جمع بستن آدم ها را هم ندارم- بیشتر یک مای عرفی منظورم است) ، به شکل وحشتناکی، به تصویر بر ابهامی از هستی، معتادیم. هر جا که اثر این مخدر کاستی می گیرد، و با تصویری عریان تر روبرو می شویم، پرده ها یکی یکی فرو می ریزند و تصویرهای کلیشه ای محو می شوند و تا مخدر بعدی، در کم به سر می بریم.

رخشان

شاید این آدما اصلن براشون مهم نباشه که چه تقدیری در ذهن ما پیدا می کنن، اصلن به ذهن دیگران و اتفاقات درونش اهمیتی میدن؟ دیگه برای خیلیا بخشیده شدن و حفظ تصویرهای نسبتاً خوبشون در خاطره ی دیگران بی اهمیت شده، دوره زمونه ی سختیه...

مجتبا تقوي زاد

گاهي با خودم مي گويم هيچ انتظاري از هيچ كسي نداشته باش. هميشه مطمئن باش جز خودت(اين هم ادعاي گزافيست) هيچكس را نمي شناسي.آنوقت شايد كمتر گند بخورد توي روابط و زندگي و اعصابت. ما داريم توي قضاوت هايمان ذوب مي شويم. چه خوش گفته بود كه اي كاش داوري در كار نبود ...

مريم

سلام خوشحالم دوباره مي نويسي![گل]